నేను...అనామికను!

యాడుండావు కల్యాణీ?

2011-07-14T14:44:00.000+05:30

ఆడది ఎవురూ తోడు లేకండా బతకలేదని, మొగేసం కట్టి మొగోడిలా బతకమని మీయవ్వ నీకు శెప్పింది నిజిమేనేమో! అవ్వ సచ్చిపొయ్యేదాక నువ్వెట్టా పెరిగినావోగానీ... నువ్వు రేణిగుంట నించి తిరపతికి వొచ్చినాక, కస్టంలో నిన్ను వొదిలేశినానని నాకు ఈ రోజుగ్గూడా ఎంత బాధో తెలుసునా? కల్యాణ్ అని పేరు నువ్వే పెట్టుకోని, గాంధీరోడ్డు సందులో పాతగుడ్డలు కొనుక్కోని, మగోడిగా మారి ఐదేండ్లు ఐనా ఎవురూ కనుక్కోలేదని యిని నాకెంత కుశాలైందో తెలుసునా. నీకు జుట్టు కత్తిరించే మంగలోడికిగూడా నువ్వు ఆడదో, మొగోడో తెలీదని నువ్వు శెప్తా ఉంటే నీ తెలివికి నా నోరు తెరసక పోయింది గదా.

నేను తిరప్తిలో పని చేసేటప్పుడు విజీలచ్మి నిన్ను తొడుకోని నా దగ్గిరికి వొచ్చిన్రోజు నాకింకా గుర్తుండాది. నన్నెదుక్కుంటా వచ్హిన బంగారట్టా బిడ్డెను మల్లీ గాలికొదిలేస్తిమే అని మనేదే నాకీరోజుగ్గూడా. తిరప్తి రైలుటేసను కాడ రోడ్లో ఉండే 'మందు ' అంగిడిలో నువ్వు పంజేస్తావని చెప్తే అప్పుడేగదా నేను నిన్ను జూసింది! నిజిం జెప్తా జూడు. తొల్తలో నేను గూడా నిన్ను మొగపిల్లోడనే అనుకునేసినా.

వొల్లంతా దెబ్బలు తగిలిచ్హుకోని, రక్తం కారతా ఉంటే...ఏమైందని అడిగితే విజీలచ్మి ఏం జెప్పింది?
మందంగిడి ఓనరు కొడుకు, ముందురోజు రాత్రి నిన్ను చెయ్యిబట్టుకోని లాగి, నిన్ను చెరచాలనుకున్నాడని, నువ్వు పరిగిత్తాఉంటే రాయితో ఇసిరేసినాడని, కమ్మితో కొట్నాడని, నువ్వు రాత్రంతా ఎట్టోకట్ట దాంకోని, తెల్లారైతానే విజీలచ్మి వోల్లకు కనిపించినావని చెప్తా ఉంటే నాకు వొంట్లో రక్తమే రంగుమారి కంట్లో నించి బైటకు వొచ్చింది గదా. మగోడి మాదిరిగా నువ్వు బతకతా ఉంటేగూడ మగెదవలకి నీ ఆడ వొళ్ళు కనిపిచ్చిందంటే తప్పు ఎవురిదని అనుకోవాల.

ఆరోజు నీతో మాట్టాడేసి, నా కోప్మంతా పేపర్లో రాసేసినా గదా. నిన్ను బైటకు పంపిస్తే ఆ యెదవలు మల్లీ ఎమైనా జేస్తారని నిన్నెత్తక పోయి 'రైజ్' లో పెట్టిస్తి గదా. ఆడ వాళ్ళింట్లో పని జేయిపిస్తా ఉండారంటే గూడా నేను బాధపడ్లా. యాడో వొకచోట నెమ్మదిగా ఉందిలే అనుకుంటి. కేసులు పెట్టద్దు , డబ్బిస్తామని లాయిరు వొస్తే, నీకు న్నాయం జరగాలని పోరాడితి గదా! వినాయిక చెవితి పండగ రోజు ఆఫీసుకాడికి నువ్వు కుడుములు ఎత్తకస్తే కంట్లో నీల్లొచ్చినాయి నాకు. ఎవురీబిడ్డె? నేనంటే ఏంటికింత ఆశి? అని శానాతూర్లు నాకు కండ్లమ్మట నీళ్ళొస్తే అప్పుడప్పుడూ కొంచిం కులుగ్గాగూడా ఉణ్ణింది. నిన్ను మా ఇంటికి తొడుకోని పోయి పెట్టుకుందామంటే, నేనే ఉద్దోగంకోసం ఇంగోరి ఇంట్లో ఉండా గదా! నువ్వు అప్పుడప్పుడూ ఫోను జేసి ' అక్కా!' అని పిలస్తా వుంటే భలే కుశాలగా ఉణ్ణింది నాకు.

వొకరోజు నిన్నింట్లో పెట్టుకున్నోళ్ళొచ్హి ' కల్యాణి ' యాడకో పూడ్సిందని చెప్తే ఊపిరి నిల్చిపోయింది నాకు. యాడకు పోయింది మీకు జెప్పకుండా అంటే ' ఏమో తెలీదని ' తప్పించుకునేసిరి. యెతికి యెతికి నేనుగూడా అల్సిపోతి. యాడుండావో తెలీదు..నిన్నెట్ట ఎతకాలో తెలీదు. వోళ్ళకు నేను ముందే జెప్పిపెట్నా...ఆ బిడ్డెని ఇంట్లోనే బెట్టుకోండ..ఆస్టల్లో వొద్దని. డబ్బిస్తామనిజెప్పిన లాయిరూ, రైజోళ్ళూ ఒగిటైపోయినట్టు ఇప్పిటికీ నాకు అనిపిస్తింది. నేనొద్దన్నా నిన్ను ఎత్తకపొయ్యి జీవకోనలో ఆస్టల్లో పెట్నారా?.. ముందు నిన్ను మా ఇంట్లోనే పెట్టుకుంటానని జెప్పినోళ్ళు , నీకు శానా తెలివుందని పొగిడ్నోళ్ళు పది రోజులుగూడా కాకముందే బైటికి బంపిచేశిరా? ఆడ నేనుండనని నువ్వు ఏడిస్తేగూడా మళ్ళీ పొమ్మన్రి కదా? నిన్ను కావల్సికే పంపించేసినారేమో అనిపిస్తావుంటింది నాకు. మైనరు బిడ్డెకు జరిగిండే అన్నేయం గవుర్నరుకు తెలిసి పెద్ద కేసయ్యేటప్పటికి వోల్లంతా ఒగిటైపోయినారు కదా!

మళ్ళెప్పుడో ఒకసారి నన్నూ నిన్నూ కూడా తెల్సినోళ్ళు కనిపిచ్చి ఏంజెప్పిరో తెల్సా కల్యాణీ? తిరుగుబోతు బిడ్డెనుదెచ్చి ఇంట్లోబెడ్తే యాడుంటుంది..మళ్ళీ ఈదిలోకేబోయింది. మొన్న మేము సిన్మాకుబోతే గ్రూపు కొటాయిలకాడ బ్లాకులో టిక్కెట్లమ్మతాఉండాది. నన్నుజూసి పిలస్తావుంటే పరిగెత్తిపొయ్యింది అని. అది ఇంటానే నేను మళ్ళీ కొటాయిలకాడ ఎతికిచ్చినా నీ కోసరం. నువ్వు కనిపీలా నాకు. ఇప్పిటికీ తిరప్తికి వస్తే, ఎవురన్నా ఈదుల్లో తిరిగే పిలకాయిలు కనిపిస్తే నువ్వుండావేమో అని రెండుతూర్లు వాల్లకల్లా జూస్తా. ఈసారి ఎప్పుడైనా కనిపించినావనుకో! మళ్ళీ వొదల్ను నిన్ను.

నీ కస్టమేందో నాకు జెప్పుకో. నువ్వెందుకు మళ్ళీ బైటకు పొయ్యినావో నన్నుగూడా ఇన్నీ. నేనోడిపొయ్యినానో, అందురూ కలిసి నిన్నోడిచ్చినారో మాట్లాడుకుందాం. మల్లీ నా కంట్లో నీళ్ళొచ్చేదాకా ' అక్కా! ' అని పిలువ్. నాతో వొచ్చెయ్. నా గుండెలోనే కాదు, నీ కిప్పుడు మాఇంట్లో గూడా తావుండాది. కస్టాలుబెట్టే రోడ్లు, రైలుటేసన్లు నీకొద్దు. నిన్నుజూసి పదేండ్లయినా కండ్లల్లోనే మెదల్తా ఉండావు. పది, పన్నెండేండ్లకే నిన్ను వొదల్లేదే... ఇప్పుడేమైపోయినావో అని గుండె గభీమంటాది నాకు.

తిరుగుబోతు పిలకాయిలు ఇంట్లో ఉండాలంటే వోళ్ళకు మన గుండెలో తావీయాలని మనిద్దరం అందురికీ చెప్దాం కల్యాణీ! వొచ్చెయ్ నా దగ్గిరికి.

మూడేండ్లకు మళ్ళీ రాశినా!!!!

2011-05-25T15:57:00.000+05:30

http://epaper.andhrajyothy.com/PUBLICATIONS/AJ/AJYOTHI/2011/05/25/ArticleHtmls/25052011101003.shtml?Mode=1

పు..పు...పులి ...మీసాలు

2009-07-16T16:17:00.006+05:30

పు..పు...పులి అంటే నాకు సచ్చిపోయినంత భయిము.
పిల్లంటే గూడా.
అట్టాంటి పులి మింద సిన్మా తీస్తావుండారుగదా!
సిన్మాలో పులుందో లేదో నాకయితే తెల్దు గానీ...సిరంజీవి తమ్ముడు వుండాడంట.
సిన్మా పేరు కొమరం పులో యాందోనంట.
ఓట్లేసే దానికి ముందు సిరంజీవి మన తిరప్తిలో మీటింగు పెట్టినాడు గదా..
అప్పుడు నేనుగూడాబోయింటిలే ఆడికి. పపంచమంతా ఆడికివొచ్చినారు.
అదేందో ఇచిత్రం...వోటు మాత్రం ఎయ్లేదంట ఎవురూ... నేను మాత్తరం యేసినాను. సిన్నప్పుడినించీ నాకు సిరంజీవంటే శాన ఇస్టంగదా!

నేనెప్పుడూ ఇంతే...ఒకసోట మొదులెత్తుకుంటే యాడ్నో పైకిలేసేది.
ఏం జెప్పాలనుకున్నానంటే ... ఫులి సిన్మలో సినబ్బ ఉండాడుగదా!
అదే సిరంజీవి తమ్ముడు. మీటింగు ముందర్రోజు తిరప్తికి వొచ్చినాడు.
పెద్దాయనికి ఎంత పేరుందో దాంట్లో కొంచిమన్నా ఈయనిగ్గూడా వుంటిందిగదా?

ఇమానం వొచ్చేసోటుకే పూడ్సినారు అందురూ.
మేంగూడా పొయినాం. సిన్నబ్బ వొచ్చేసినాడు.
అందురూ ఆయిన్ను జూసేదానికి తోసుకుంటా తొక్కుంటా వుండారు.
పోలీసోల్లు లాటీలెత్తుకోని అందర్నీ బెదిరిస్తావుండారు.
అయినా ఎవురూ బయపళ్ళా. పొ..పోయా..సాలుగానీ అంటావుండారు.
కారెక్కేదానికి సిన్నబ్బ బయిటికి వొస్తావుండాడు.
ఊసుఊసుగా వుంటేగూడా సూణ్ను బాగనేవుండాడు కళగా.
మీసాలుగూడా భలే పెంచినాడు. మావూర్లో మీసాలమామకు వుణ్ణట్టుండాయి.
బైటికొచ్చి అందురికీ నమస్కారం పెట్టేసి ముందుకు పోతావుండాడు. ముండగుంపు మొత్తం సిన్నబ్బను సుట్టేసినారు. ఎగిరెగిరిసూస్తావుంటె గూడా సరిగ్గా కనిపీలా.

అద్దో అప్పుడే ఎవురికో పూనకమొచ్చేసింది.మీసం తిప్పమని అడిగి అడిగి వాడికి కోప్మొచ్చేసింది. అందర్నీ తోసుకోని ముందుకుబొయ్యి....పులీ...అంటా మీసంబట్టుకోని గెట్టిగా లాగేసినాడు. ఎం జరగతా ఉందో తెలిసేటప్పటికే సిన్నబ్బ మూతి ఎర్రగా అయిపొయే. నవ్వతా వుణ్నోడు మూతి ఎర్రంగా పెట్టుకోని, అందర్నీ ఇదిలిచ్చుకోని కార్లోబొయ్ కుచ్చునేసినాడు. మీసంలాగినోడు నవ్వుకుంటా పూడ్సినాడు.
అద్దో ...అప్పుట్నుంచి నాకు ఎవురు పెద్దవిగా...మీసాలు పెట్టుకున్నా..నవ్వొచ్చేస్తింది. సిన్నబ్బ మూతి గుర్తొచ్చి.

దానికి ముందు ఒకసారి కిరికేట్టు ఆడే సచిన్ వొచ్చినప్పుడు ఆయన బ్యాగు పట్టుకోని ఒకడు వొదల్నేలే... పోలీసుదెబ్బపడేదాంకా.
బెంగులూరులో గురూజీ వుండాడుగదా. ఆయినగ్గూడా అంతేనంట పాపం. ఆయనకు మొక్కేటప్పుడంతా పొడుగ్గా ఉండే ఆయిన గడ్డం, జుట్టు పెరికేస్తావుంటారంట.

అద్సరేగానీ!
సిన్మా వొచ్చినాకైనా సిన్నబ్బ మీసాలు తిప్పతాడో లేదో... .

ఆ నలుగురు ఏరీ???

2009-07-15T11:44:00.003+05:30

చిన్న కుటుంబమైనా ఎవరిగదులు వారివి
వేరైన మనసు గదుల్లాగే!
అంతరాలు పెరుగుతున్నాయి
ప్రేమల్లో కూడా.......!

మాటల బాణాలు మనసును చీల్చేస్తున్నాయ్
మౌనంతో చికిత్స చెయ్యాలి
ప్రపంచం మూగదైతే ఎంత బావుండు!

ఇప్పుడు మా ఇంట్లో ఇద్దరమే ఉన్నాం...
పోయేలోపు నలుగురు కావాలి... ఎలా?
నన్ను మోయడానికైనా కావద్దూ!

నేనూ...జార్విస్...మా వూరి మాలపల్లెలో...

2009-05-14T10:57:00.008+05:30

"మా రాజ్యం జూసేదానికి ఆ దేశాన్నుండి ఈడికొచ్చినాడు అయ్య..." నోటికడ్డంగా చెయ్యేసుకోని అనింది వసంత పక్కింటామెతో
" తెల్లగా ఉండాడు...ఈ యెండకు మాడిపోతాడేమో"

" ఎవురు మా...ఆయన?"

మాలపల్లెలో మిట్ట మద్దేనం మాక్కనిపించింది నలుగురే ఐనా వాళ్ళ మొఖాలు నూరు ఇచ్చిత్రాలు ఒకేసారి చూసినట్టు వుండాయి.
బెంగుళూరు నుంచి మావూరుకు పొయ్యిన నాకు అమెరికా నుంచి మా వూరికొచ్చిన జార్విస్ 'నమస్కారం' చెప్పి పలకరిస్తావుంటే తొల్తలో నా మూతి కూడా అట్టే వుణ్ణిందేమో!

మా వూరు బాగుందా అనడిగితే 'బాగుంది. మీ వూర్లో గుడి, అంటరానోల్లు...' అని చెప్పినప్పుడు మాత్రం కొంచెం కోపం గూడా వొచ్చిందిలే.
మూడ్రోజులైనాక వూరు మొత్తం చూడాలంటే తొడుకోని పోయినా.

వూరైపోయినాక తిరుక్కోని వస్తా వుంటే అప్పుడెప్పుడో మా ఇంట్లో పంజేసిన వసంత కనిపించింది.

' రా యమా! బాగుండారా? ' అని పిలస్తావుంటే జార్విస్నడిగినా పోదామా అని.

అంటరానోల్ల ఇంటికి జార్విస్ ను తొడుకోని పోవాలనిపించింది.

ఎందుకంటే వూరు, మాలపల్లె కలిసే రోజొచ్చినా, ఈడ అంటరానోల్లు ఇంక వుండని రోజొచ్చినా దాన్ని జూసేదానికి జార్విస్ మళ్ళీ అమెరికా నించి వస్తాడని నాకు నమ్మకం లేదు.

'పోవచ్చా? ఆమె వొప్పుకుంటిందా?' అన్నాడు.

పోదాం రా అని పిల్చుకోని పోతావుంటే సరిగ్గా చెట్టుమీద గువ్వోటి జార్విస్ నెత్తిన పెంటేసింది.
నవ్వుకుంటా వసంత దగ్గిరికిబోయి 'పేపరోకటియ్య ' అనడిగినా
దాంతో తుడ్సుకుంటా వాళ్ళింటికాడికి పొయ్యినాం.

'మా ఇంట్లోకొస్తారా మా? యాడివాడుండాయి. మిద్దెలుజూసి మా ఇండ్లు జూస్తే ఏవుంటింది?' అంటావుంటే వసంత మొకం నాకు ఎలిగిపోతా కనిపించింది. వూర్లో వాల్లు రాకపోతే పోయిరి. ఇదేశాన్నుంచి మా యింటికి సుట్టమొచ్చేసినాడని..కుశాల గూడా..

మీ ఇల్లు సూడాలంట అంజెప్పి వొంకోని గుడిసె లోపలికి బోయినాం.

వాల్ల వొంటిల్లు, పెడి, అటక, సామాన్లు ఎత్తిపెట్టుకునే దొంతలు, వాల్ల పిల్లి 'జానీ' అన్నీ జూసి ఇల్లు శానా శుబ్రంగా వుందన్నాడు...ఆమెకో నమస్కారం జెప్పేసి.

దొంతిలో నుంచి మూడు సపోటా కాయలు ఎత్తిచ్చింది వసంత.

తిరుక్కోని ఇంటికొచ్చి మాయమ్మతో చెప్పినా...మాలపల్లికి పొయ్యొచ్చినామని.

అప్పుడు మాయమ్మ మొకం పెట్టిన తీరు జూసి జార్విస్ అన్నాడు నాతో..

వూళ్ళోవాల్లకు ఇష్టం లేదు...అందుకే మాలపల్లి దోవలో గువ్వగూడ నాపైన పెంటేసిందని...!

ఆరోజు సాయంత్రం మేం మళ్ళీ మాలపల్లికి పొయ్యొచ్చినాం...ఈసారి వీడియోగూడా తీసుకోని, పన్లో పనిగా ఇంగో రెండిండ్లు తిరుక్కోని.

మీకో ఇచిత్రం జెప్పేదా!
మా వూరి మాలపల్లికి నేనుగూడా ఆవేల్టికి ఎప్పుడూబొయ్యింది లే..
అమ్రికా ఆయన పుణ్యమాని మావోళ్ళను జూసొచ్చినా.

నా బంగారు యాడుందో?

2009-01-06T11:42:00.007+05:30

నన్నెందుకు మాలోడిగా పుట్టించావురా ఎంకన్నా??

థూ...నీ బతుకు చెడ..నాలుగచ్చరాలు సమంగా రాయలేని నా కొడుకులంతా పెద్ద పెద్ద రిపోర్టర్లయిపోతా వుంటే కథలు కూడా యెడం చేత్తో రాసిపారేశే నాకు ఎవడూ ఉద్యోగమీడే. నెలకు కనీసం ఐదువేలు సంపాయిస్తే కానీ నా పెళ్ళాన్ని నా దగ్గరకు పంపరంట...ఇదొక పనికిమాలిన పోలీసోడి పంచాయితీ..నాకు ఉద్యోగమొచ్చేదెప్పుడో, నా పెళ్ళాంతో నేను కాపురం చేసేదెప్పుడో.....

****************************

నా పెళ్ళాం...దానికి 17 యేళ్ళుకూడ ఇంకా పూర్తికాలా..

నాకెంతను కుంటున్నారు?? 20యేళ్ళు..

నేనో పత్రికాఫీసులో నెలకు ఆరేడువందలిచ్చే పని చేసుకుంటున్నా...సమచ్చరం కిందటి మాట ఇది..

ఒకరోజు నైట్ డూటీలో ఉండా నేను..ఫోనొచ్చింది...

ఎవురో ఒక బిడ్డె ఆపక్కన్నుండి 'అలో..' అంటావుంది.
ఏమైనా వార్తలు శెప్తాదేమోనని పెన్ను, పేపరు రెడీగా పట్టుకోని...'శెప్పండి మేడం' అనెన్నా.
' లతక్కుందా?' అనెడిగింది.
'లేదు ' అంజెప్పినా.
' ఇయ్యండి..ప్లీజ్ ' అనింది.

నాకెందుకో ఆబిడ్డె గొంతింటావుంటే భలే వుంది.

' నువ్వౌరు? యాడ్నించి ' అనడిగినా

' కరీం నగర్ నించి ఉష మాట్లాడతావున్నా.. ఎస్టీడీ..బిల్లైపోతా వుంది...అర్జెంటుగా పిలస్తారా ' అనింది.

కొంతసేపు ఏదేదో మాట్టాడి ..తప్పునెంబరుకు ఫోన్ జేసినావమ్మీ అనిజెప్పి ఫోన్ పెట్టేశినా.
ఈలోపలే నాపేరు, నావూరు, నా సంగతులన్నీ కనిపేట్టేసింది....తెలివైందే.

మరసరోజు మళ్ళీ ఫోనొచ్చింది. ఆబిడ్డే...కానీ ఈ సారి రాంగ్ నెంబరు కాదు....నాకోసమే చేసింది. ఆరోజు మొదులుకోని రోజూ నేను నైట్ డూటీలే..ఎవుర్రాకపోయినా మా మేడం నడిగి నాకే నైట్ డూటీ ఏయమని చెప్తా వుణ్ణా..
సమచ్చరం రోజులు మాట్లాడుకున్నామట్ట.

ఒకరోజు ఫోన్ చేసి 'నేను నిన్ను చూడాల...నీతోనే వుండిపోవాల...నిన్ను పెండ్లి చేసుకోవాల అని ' ఒకటే ఏడుపు మొదలుబెట్టేసింది.
నాకు కాళ్ళు, చేతులు ఆడలా...ఏం జెయ్యాల్రా దేవుడా! అని ఒకటే దిగులైపోయె.

సరే! ఏదైతే అదైంది..ఆడబిడ్డ నన్ను నమ్మతావుంది..నాకొచ్చే ఆరునూర్లు సరిపోకుంటె ఇంకేదైనా పనిజేస్తా..ఏమీ దొరక్కుంటే మావూరికి బొయ్యి కూలినాలి జేసుకునైనా సాకేస్తా..అని మనసు దిటవుజేసుకునేసినా.

మల్లీ ఫోనొచ్చినప్పుడు ఆయమ్మికి జెప్పేసినా...' నేను పేదోడ్ని...మాలోడ్ని..గుడిసింట్లో ఐనా భద్రంగా జూసుకుంటా..నన్ను నమ్మి నువ్వొచ్చినాక నిన్ను ఏమారిచ్చను ' అని.

' నువ్వుంటే సాలు నాకు ' అనింది.

రెండ్రోజుల్లోనే తిరప్తిలో రైలు దిగేసింది.
ఆయమ్మి చందమామ మాదిరి ఉంది. తెలిసినన్న ఒకాయనతో సంగతి చెప్పి గుళ్ళో పెండ్లి చేసుకునేసినాం.
మూడు నాలుగు రోజులు ఆయమ్మికి నేను, నాకు ఆయమ్మి తప్ప ఇంకౌరూ కనిపీలా.. చిన్నగా మాయమ్మకు, మా చెల్లికి విషయం చెప్పినా...మాయమ్మ ఏడ్సింది. ఉండేది ఒక్కొడుకు...నువ్వు ఇట్టజేస్తే ఎట్టరా నాయనా! అని.

వూరికి దూరంగా ఉండే మా మాలపల్లికి ఇద్దురూ పోయినాము. కొంచేపు ఎవుర్తో మాట్టాడకుండా దొంగచూపులు చూస్తా కుచ్చున్నాం. కొంచెం సేపటికి అంతా ఒకటైపోయినాం. ఈ మాలపల్లెలో ఇంతకంటే బాగుండే బిడ్డె నీకు దొరకదు లేరా అని మాయవ్వ నెటికలు ఇరస్తా ఉంటే...గుండెనిండా ధైర్యం వొచ్చేసింది.

పదైదు రోజులు ఎట్టా అయిపోయినాయో తెలీలేదు. అప్పుడొచ్చినాడు పోలీసోడు మా ఇంటికి. కూడ ఇంగిద్దురు...నాకు సడ్డుగుడు...మామ.

నాకు పెండ్లి జేసిన అన్నను లోపలేసి బాగ కుమ్మేసినారంట...నాకోసం వొచ్చినారు. మైనరమ్మాయిని ఏమారిచ్చి పెండ్లి జేసుకుంటావురా ...మాల..ల..కొడకా....అంటూ తిట్లందుకున్నారు వొచ్చినోళ్ళిద్దురూ.

నాకు పత్రికలో ఉద్యోగముంది కాబట్టి కొట్టకుండా పోలీసు స్టేషనుకు పిల్చుకోని పోయినారు...

ఆ అమ్మాయిని వాల్లింటికి పంపెయ్యమన్నారు.

సార్!..మేమిద్దురూ పెండ్లి జేసుకున్నాం సార్..అన్నా

'నీకే రూపాయి సంపాదన లేదు.ఆ అమ్మాయిని ఎట్ట సాకతావు...కేసైతే నిన్ను లోపలెయ్యాలి. కిడ్నాపు కేసవుతుంది. ఒకపని చెయ్యి. ఆ అమ్మాయిని మేజరయ్యేదాక మేము ఎక్కడైనా పెట్టి సదివిస్తాము. మళ్ళి మేమే నీ దగ్గరకు పంపిస్తాము..దానికి వొప్పుకోని సంతకం చెయ్యి...ఈ కాయితాల్లో ' అన్నాడు ఎస్సై . నా పెండ్లాం కల్ల జూసినా...ఒకటే ఏడస్తావుంది..నేను పోను అని.
ఎస్సై కల్లా జూసినా...నాదీ పూచీ అంటాండాడు.

నెలకు ఐదువేలు సంపారిచ్చు...నీ పెల్లాం మేజరయితింది...పువ్వుల్లోపెట్టి నీకు అప్పగిస్తాం అన్నాడు.

మళ్ళీ దేవుడిమీద భారమేసినా..

అందురూ పోయినారు. నా గుడిసెనీ...గుండెనీ ఖాళీ చేసి.

అప్పట్నుంచీ ఐదువేల ఉద్యోగం కోసం ఎతకతా ఉండా రోజూ...

ఈరోజు బెంగుళూరు మెట్రోలో ఉద్యోగమిప్పిస్తానని తెలిసినోళ్ళు ఎవురో చెప్తే పోవాలని బయల్దేరినా..ఇదైనా వొస్తుందో...లేదో!

ఆలోచిస్తా ఉంటే బస్సొచ్చేసింది..

***************************

సాయంత్రానికల్లా..ఉద్యోగ మొచ్చేసింది.

నేరుగా ఎస్సై దగ్గరికి పొయ్యి సంగతి చెప్పినా..

' వెరీ గుడ్ ' అన్నాడు.

రెండ్రోజుల్లోనే ఉద్యోగంలో చేరిపోయినా...నడుమిరిగేంత పని...ఉష నా దగ్గరకొచ్చేస్తే నా కంతే చాలు...ఎక్కడుందో...ఏం చేస్తావుందో...నా దగ్గరనుంచి వెల్లిపోయాక ఒకసారి మాత్రమే ఫోన్ చేసింది.. మాట్లాడినంత సేపూ ఏడుపే..' నా బంగారూ...నువ్వు నా దగ్గరకొచ్చేస్తే నీ కంట్లో కన్నీరనేదే లేకుండా మంత్రమేసెయ్యనూ' ...నా దగ్గర లేని నా సగభాగం గురించే నా ఆలోచనంతా..

మూడు నెలలు ఐనాక..మల్లీ స్టేషనుకు పోయినా.. ఎస్సై ట్రాన్స్ ఫరై వెల్లిపోయినాడంట..

కొత్త ఎస్సై ని అడిగితే విషయం నాకు తెలీదమ్మా అన్నాడు. పాత ఎస్సై నెంబరు కనుక్కోని ఫోన్ చేస్తే ... ' ఆ అమ్మాయిని వాల్లోళ్ళు తీసుకోని పోయినారని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసినాడు.

గుండె పగిలేలా ఏడ్చాను..వాళ్ళూరికి వెళ్ళి తనిచ్చిన అడ్రసు లో ఎతికితే ఎవరూ లేరన్నారు.
ఇంత మోసమా...ఇంకో మూడు నెల్లు కన్నీళ్ళలో కాలం కరిగించాను.
అందరూ మర్చిపోమన్నారు...కొందరు మరుగ్గా నవ్వుకున్నారు.
ఇంకొందరు...వీడిక్కావల్సిందే...అప్పుడే పెళ్ళి కావాలా? వెక్కిరించారు.

ఇప్పుడు నేనే ఉద్యోగమూ చేయడం లేదు. కథలు రాసినా...కవితలు రాసినా ఓడిన నా ప్రేమే అందులో..

శరీరాలూ, మనసులూ కలబోసుకున్నాం...ఎన్నో ఊసులాడుకున్నాం...బాసలు చేసుకున్నాం...కట్టె కాలేదాకా ఆ పదైదు రోజుల పరిమళం నన్నొదుల్తుందా?
నేనే ఇంత అల్లాడిపోతా వుంటే నా బంగారు ఎట్టుందో? అసలుందో? లేదో?

కనపడని కన్నీటి పొర జీవితానికి అద్దుకుని గాలిపటంలా తిరుగుతున్నా నా మాల పల్లెలో...నా బంగారు తో గడిపిన నా చిన్ని గుడిసెలో..

జనవరి పస్టు ఎన్నో తేదీ వొస్తిందో !!

2009-01-05T11:39:00.001+05:30

వాగుడు కాయలందరికీ మనస్కారం...కొత్త సమత్సరంలో ఎరైటీగా...

మా వూళ్ళో నన్ను సిన్నప్పట్నుండి పెంచిన 'పాపులమ్మ ' ఉంది.
ఆమెను అమ్మ అంటే శానా కుశాల ... మల్లీ పాపులమ్మ అంటే కోపమొచ్చేస్తింది.
ఆమెకు సదువు రాదు కాబట్టి ఇక్కడ పాపులమ్మ ఆనేశినా నాకేం బాదలేదు.

అందురూ న్యూఇయర్ కు రెడీ అయిపోతావుంటే నా దగ్గరికొచ్చింది.
" ఒరే జనవరి పస్టు ఎన్నో తేదీ వొస్తిందొ చెప్తే అంగిడి సామాన్లు శానా తెచ్చుకుంటా సంత నించి " అడిగింది.

ఈ అమాయకత్వం ఇంకా పల్లెల్లో ఉంది కాబట్టే పల్లె కంత అందం..సొగసు.

అందమైన గళం...ప్రగతి ఇంటర్వ్యూ ఇక్కడ చదవండి

2008-11-06T10:15:00.000+05:30

http://www.telugulo.com/view_news.php?id=11095

బాంబేసినా వాసన రాదంట..హ్హ..హ్హ..హ్హ..:)

2008-10-17T17:02:00.002+05:30

సదవర్లందురూ ముందుగా చమిస్తే...ఒక కామెడీ చెప్తాను.

శానా సినిమాల్లో బాంబులేసి జనాల్ని సంపేస్తా వుంటారు.
నిజం బాంబులు కొన్నైతే...గ్యాస్ బాంబులు కొన్ని.
చేతిలో నిజం బాంబులు లేకపోతే కాలు పైకిలేపి మరీ గ్యాసు బాంబులేసి విలన్లను సంపేస్తా వుంటారు. ఈ మద్య ' సింతకాయల రవి ' సినిమాకు పొయ్యొచ్చినా. దాంట్లో హీరో కూడా బాంబేసి అందర్నీ నవ్విస్తాడు.
సినిమాల కత వొదిలేస్తే పప్పులు కొంచెం ఎక్కువగా తినేసినా, పండగ పూట వడలు బోంచేసినా అందరి వొంట్లోనూ ఈ బాంబులు తయారై పోతాయి.

బయట తిరగతా ఉంటే సరే...
ఎసి రూముల్లో, ఇరుగ్గా వుండే రూముల్లో ఉండాల్సి వచ్చేవాల్లకు వొంట్లో గాలిని బైటికి పంపిచ్చాలంటే పెద్ద ఇది. సౌండు రాకుండా వదిలేసినా, వాసన రాకుండ చూసుకోవడం ఇంగ మనచేతిలో లేదు. ఏసి కార్లల్లో తిరగాలంటే కూడా సావొస్తింది కొందరికి. ఎనకాల గ్యాసు తప్పకుండా వొస్తుందని తెల్సినా...ఇంగోరి నుండి సౌండు వొస్తే కిసుక్కుమని నవ్వడం అందరికీ అలవాటు.

సరిగ్గా అమ్రికా వాడిక్కూడా ఇదే అవస్త వచ్చేసింది. అయితే మనలాగ వాడు ఇబ్బంది పడలా. వాసన రాకుండా ఎట్ట బాంబేసెయ్యాలో కనుక్కునేసినాడు. దానికి 'ఫార్ట్ ప్యాడ్' అని పేరు పెట్టేసి పేటెంటు కూడ తీస్కునేసినాడు.

ఇంకేం ..ఇంక కష్టపడకుండా...వాసన రాకుండా బాంబులేస్కోమని ' ఫార్ట్ ప్రౌడ్లీ' అంటున్నాడు.
మీకు అమ్రికా నుంచి తెప్పించుకునేదానికి ఇంగో వస్తువు రెడీ.

http://inventorspot.com/articles/thanksgiving_patentpart_5_smelly_8501

మొగోల్లను గూండా అంటే ఆడోల్లను ...?

2008-10-17T16:58:00.001+05:30

నాకీమద్దెన ఇసిత్రమైన అనుమానాలు వచ్చేస్తా ఉండాయి.
సినిమాల్లో మొగోల్లే రౌడీలుగా వుంటారు కదా? వోల్లను గూండాలు అంటారు.
సరే...ఇప్పుడు ఆడోల్లు గూడా మొగోల్లు మాదిరే అందర్నీ సంపేస్తా వుంటారు ఇప్పుడొచ్చే సినిమాల్లో.
మడి వోల్లను ఏమని పిలస్తారు? ??
ఇదేమాట ఇంగో ఇద్దురు ముగ్గుర్ని అడిగితే ' గుండమ్మలు ' అంటే బాగుంటిందని చెప్పినారు. నాకా పదం నచ్చలేదు. ఏమేం పదాలు వాడితే బాగుంటిందని అలోసిత్తే ...
ఇద్దో...ఇట్టైతే బాగుంటిందేమో అనిపిచ్చింది.

మొగోల్లను గూండా అంటే ఆడోల్లను 'గుండీ' అనొచ్చా??

వన్..జీరో ...జీరో నంబర్ పోలీస్ స్టేషన్ దే కదమ్మా??

2008-10-16T15:00:00.003+05:30

చిన్నప్పుడు చెప్పినమాట వినకపోతే అమ్మ,నాన్న వీపు ఎట్ల పగలగొట్టేవాల్లో గుర్తుందా??

నాకయితే చాలా బాగా గుర్తుంది. మా నాయిన బెల్టుతో వొల్లంతా వాతలు పడేటట్లు కొడ్తే, మాయమ్మ జుట్టు మొదళ్ళు ఊడొచ్చేలా లాగిపట్టుకుని తలంతా వాచిపొయ్యేటట్లు మొటిక్కాయలు యేసేది.

దీంతో వదిలేస్తారా...అంటే వదలరు. చెవులు తూట్లు పడేటట్టు తిట్లు కూడా.

మావూర్లో ఇంకొందరు ఉండారు. శానా గోరం వాల్ల పరిస్తితి. గలీజు తిట్లు తిడతా వాళ్ళమ్మ నాయన కట్టెత్తుకోని తరమతా ఉంటే వూరంతా పరిగిత్తా, 'వోయక్కల్ల...వోయమ్మల్ల...' అంటా అరస్తా వుంటే గూడా వొల్లు ఒకొరస వాగిపొయ్యేది. కొట్టెసి పొయ్యినాక తిరుక్కోని ఎవురికీ ఇనిపీకుండ తిట్టేసి , దెబ్బలు తగిలిండే తావులో అంత మన్ను చెరిగిపోసుకునేవోల్లు.

మల్లిడవ్వ అని మా పక్కింట్లొ ఒక అవ్వ ఉండేది చిన్నప్పుడు. వొళ్ళు బాగాలేకపోతే ఆకు మందిస్తాది . పసిరికలకు అవ్విచ్చే మందు బలే పనిచేస్తుంది. చిన్నపిలకాయలకు చెవులు కూడ ముల్లుతో కుడ్తుంది. మావూర్లో అందరికీ....నాక్కూడా మల్లిడవ్వే కుట్టింది.చెప్పినమాట వినకుండా గలాటా చేసే పిల్లోళ్ళకు ఇంకో మందుంది అవ్వ దగ్గిర.

మాట ఇనకుంటే మల్లిడవ్వ 'ముంతపొగ ' పెటేస్తింది. నవారు మంచం మింద పడుకోనిబెట్టి కాళ్ళు చేతులు కటేస్తింది. మంచం కింద కుండలో పొయ్యిబొగ్గులేసి మంట బెట్టి, దాంట్లో మిరక్కాయలు యేస్తింది. వొళ్ళంతా మంటొచ్చేసి, ఇంగెప్పుడూ గలాటా చెయ్యమని అడుక్కోని, వూరంతా ఇనిపించేటట్టు ఏడిస్తే అప్పుడు..అప్పుడు వొదిల్తింది. ముంతపొగ పేరింటేనే అందురూ గొమ్మునుండిపోతారు మా వూరి పిలకాయలు.

ఇస్కూల్లో తప్పుచేస్తే చెంపలు వాగిపొయ్యేవి. ఎదురుకట్టెత్తుకోని అరిచేతులు యెనిక్కి తిప్పిచ్చి ముట్లు మీదే కొడ్తారు ఐవోర్లు. జాస్తిగా కొట్టే ఐవోరు (వోల్ల చేతులిరిగిపోనూ...) బాగ సదివిస్తాడని పేరు. ప్రోగ్రెస్ కార్డులో మార్కులు రుద్దినానని నేను మూడోతరగతిలో ఉండేటప్పుడు నూరు గుంజిళ్ళు పెట్టించినారు నాచేత. సాయంత్రం స్కూలు వొదిలేసినా, పైకి లేశేదానికిక్కాక ఆడే పడిపోయినా. మా నాయిన రిక్షా తొడుకోని వచ్చేదాక ఆడేవుండిపోయినా. ఇంట్లో అమ్మ వొప్పుకోని సినిమాకు పంపిస్తే, రెండుమైళ్ళు నడిచినాక నాయిన ఇంటికి తొడుకోని వచ్చేసేటట్టు కూడ కొన్ని పనిష్మెంట్లు.మా నాయిన నన్ను డిగ్రీ ఫైనలియర్ లో కూడ కొట్టినట్టు గుర్తుకొచ్చింది నాకు.

ఇవన్నీ ఎందుకు చెప్తా ఉండానంటే... ఇప్పుడు స్కూల్లో పిలకాయలను కొడితే ఐవోరు మీద కేసు పెట్టేయచ్చు. ఇంట్లో కూడా కొట్టకూడదు..... చెప్పినమాట వినకుంటే కూడా!
ఒకసారి మాట వినకుంటే ... ఎవరికీ వినిపించకుండా కొడ్తే నా కొడుకేమన్నాడో తెలుసా......?

"వన్..జీరో ...జీరో నంబర్ పోలీస్ స్టేషన్ దే కదమ్మా??
నన్నేమన్నా అంటే మీ ఇద్దరిమీద కంప్లైంట్ ఇచ్చేస్తా......:( "

అందుకని ఇప్పుడు పోలీస్ స్టేషన్ నంబర్ 108 గా మారిపోయిందని చెప్పాం వాడికి. .

అందరికీ నమస్కారం...నమస్కారం!

2008-10-07T12:00:00.001+05:30

తక్కువ కాలంలోనే నా బ్లాగును ఆదరించి, అభిమానిస్తున్న మీ అందరికీ నా కృతజ్ఞతలు.
మీనుంచి వస్తున్న అభినందనలు, సూచనలు రోజుకో ఆర్టికల్ రాయమని నన్ను ప్రోత్సహిస్తున్నాయి. పేరుపేరునా మీ అందరికీ నా శతకోటి దండాలు.
అందరికీ విజయదశమి శుభాకాంక్షలు.

గోయిందల పండక్కు మా వూరికి పొయ్యి గోయిందలు పెట్టొచ్చినాం...:)

2008-10-06T14:44:00.002+05:30

ప్రతి యేడాదీ మూడో శనివారం మా తాతకు గుడ్డలు పెడ్తాం...
ఆయన నేను చిన్నబిడ్డగా ఉన్నప్పుడే సచ్చిపోయినాడు. మా తాతకు మూడో తిరవలి శనివారం అంటే చానా ఇష్టమంట. పూజసామాను, సరుకులు తెచ్చేదానికి మోటరు బైకులో చిత్తూరుకు పోతావుంటే లారీనో, బస్సో గుద్దేసిందంట. అక్కడ్నుంచి బస్సులో పెద్దాసుపత్రికి యేసుకోని పొయ్యేటప్పటికే సచ్చిపోయినాడంట. పండక్కు ముందు రోజే సచ్చిపోయినాడు కాబట్టి,ఆయనకు గోయిందల పండగంటే ఇష్టం కాబట్టి మా తాతకు ఆరోజే గుడ్డలు పెడ్తాం.ఆరోజు ఇంట్లో పూజ అయిపోయినాక ఈదిలోగూడా పూజ్జెయ్యాల. ఇంటిముందర నీళ్ళుజల్లి, సలిబిండి దీపం పెట్టి, కర్పూరం దిగదియ్యాల. అయినాక మూడుసార్లు గోయిందలు పెట్టాల. ఆరోజు ఇంట్లో మొగోళ్ళందురూ నాముకొమ్ము రుద్ది యెంగటేస్పర సామి నామాలు మాదిరిగా పెట్టుకోవాల.

గోయిందల పండక్కని మేమందురూ మా తాతోళ్ళ ఊరికి పోయినాం ...మొన్న మూడో శనివారం.అరిటాకులు కూడా ఇక్కడ్నుంచే కొనుక్కోని పోయినాం. అందురూ వక్కపొద్దు ఆ రోజు. నట్టింట్లో తళిగేసి, మా తాతకు ఇష్టమైన వంటలన్నీ వండి పెట్నాము. సామ్రాణి పొగేసినాము. ఇంట్లో పూజ చేసేసినారు. బయటికి వచ్చినాం. ఆడ గోయిందలు పెట్టాల ఇంక.

మేమందురూ బాగనే చదువుకునేసినాం. గట్టిగా గోయిందా! అనాలంటే అందరికీ సిగ్గు. ఇంతకు ముందొక సారి మా తమ్ముడు గోయిందా..గోయిందా..గోయింద! అనలేదని మా నాయిన వాడిని గేటు బయటే నిలబెట్టి గేటు యేసేసినాడు.' వాడు గోయిందా! అనకుంటే అన్నంగూడా పెట్టద్దని మాయమ్మకు చెప్పినాడు. వాడిప్పుడు అమెరికాకు పోయి గోయిందలు పెట్టే బాధ నుండి తప్పించుకునేసినాడు.

మావూరి వాస్తు సరిగ్గా లేకనో, పరిస్థితులు బాగలేకనో ఇప్పుడెవరూ వూర్లో ఉండటం లేదు.. నా చిన్నప్పుడు ఊరంతా మనుషులే. ఇప్పుడు ఇంటికి ఒకరు కూడా లేరు.ఈరోజో రేపో సచ్చిపొయ్యేదానికి రెడీగా ఉండేవాళ్ళు, వూరొదిలి పెట్టి యాడికి పొయ్యేదని అనుకునేవాళ్ళు కొందురు మాత్రమే ఇప్పుడు మావూర్లో ఉండారు. మేము గూడా వూర్లో ఎందుకుండేదని అప్పుడెప్పుడో టౌనులోకి వచ్చేసినోళ్ళమే. కానీ అప్పుడప్పుడు నేను చిన్నప్పుడు ఆటాడుకున్న ఊరు ఇప్పుడు శ్మశానమై పోయిందని బాధగా వుంటింది. చిన్నప్పుడు అందరూ మూడో శనివారమంటే మా ఇంటికి వచ్చి మొక్కోని పొయ్యేవాళ్ళు. అందరూ అందరిండ్లకూ పొయ్యి గోయిందలు పెట్టేసి మళ్ళి వొక్కపొద్దు ఇడిశేది.

వూరొదిలేసి వచ్చి, ఇక్కడెక్కడో ఏంది పండగ జేసేదని మా మామ వూర్లోనే ఇల్లు కట్టేసి రెండేళ్ళ నుండి ఆడే గుడ్డలు పెడ్తావుండాడు. పండక్కోసం ఊరికిపోతే చిన్నప్పుడు జరిగినాయన్నీ గుర్తొస్తా ఉంటాయి. చెట్టెక్కి ఆడుకున్న ఆటలు, జిల్లంగోడి ఆడి దోవలో వచ్చేపొయ్యే వాళ్ళ మూతి పగలకొట్టడాలు, నిద్రపొమ్మంటే అమ్మని నిద్రపించి దొంగలా బయటికొచ్చి దాయాలు ఆడటాలు...అన్నీ, అన్నీ గుర్తొస్తాయి.

బాగా సదువుకునేసి, పెద్దయిపోయినాక గోయిందలు పెట్టేదానికి కొంచెం కష్టంగానే ఉన్నా...వచ్చే సమచ్చరం వూర్లో అందురూ ఇండ్లకు తిరిగొచ్చి పండగలు చెయ్యాలని...పిన్నమ్మ,పెద్దమ్మ,చిన్నాయిన,పెద్నాయిన,అత్త,మావ,అవ్వ,తాత లతో పల్లె కళకళ లాడాలని ... మా వూరికి యాభై కిలోమీటర్ల దూరంగా కొండమింద ఉండే యెంగటేస్పర సామికి ఇనిపించేటట్టు గట్టిగా పెట్టినా .....

గోయిందా!...గోయిందా!...గోయింద!

పెళ్ళయితానే బిడ్డపుట్టిపోవాలంటే అయితాదా?

2008-09-30T14:48:00.002+05:30

బోడిగుండ్లకు పేరుమోసిన తిరపతిలో జరిగిన కామెడీ ఇది.
అక్కడ మహిళాసంఘాలు చాలా బలంగా ఉంటాయి.
ఈ సంగతి బాగా తెలిసినా తిరపతి ఎమ్మెల్యేగారు అప్పుడప్పుడూ నోరు జారుతుంటారు...నాలుక్కరుచుకుంటారు.

ఆమధ్య ఒక శుభదినం రేణిగుంటలో మహిళాసంఘాల మీటింగు జరిగింది. మీటింగు ప్రారంభమైన క్షణం నుంచే ఇందిరమ్మ ఇళ్ళకు సంబంధించి,లోన్ల గురించి సదరు మహిళామణులు ఎమ్మెల్యేను నిలదీయడం మొదలుపెట్టారు.
ఒక మహిళాశిరోమణి లేచింది.
' సార్! మాకు ఇళ్ళు కట్టుకునేదానికి లోన్లు ఎప్పుడిస్తారు సార్? సగం ఇళ్ళు కట్టుకోని బిల్లులు రాక, అప్పులు చేసుకోని అవస్తలు పడ్తుండాము. ఎప్పుడు ఆఫీసర్లను అడిగినా...ఇదో ఇస్తాండాము......అద్దో ఇస్తాండాము అని చేప్తారే గానీ చేసిందేమో లేదు.' గోడు వెళ్ళగక్కింది.
' సోనియాగాంధీ గారు....' అంటూ ఏదో చెప్పబోతున్న ఎమ్మెల్యేగారు ఆగిపోయారు.
'కూర్చోమ్మా...అందరికీ ఇండ్లొస్తాయి...కొంచెం ఓపికపడ్తే కదా!' ఓదార్చబోయారు.
'ఏంది సార్! ఓపికపట్టేది? ఎన్నిరోజుల్నించి అడగతాంటే కూడా ఎవురూ సమధానం చెప్పరు. పనులు వొదులుకోని ఆఫీసుల చుట్టూ తిరిగేటట్టయిపోతోంది రోజూ....పనులు చెయ్యకపోయినా మీటింగులకు మాత్రం కరెక్టుగా రావాల...' ఇంకొంతమంది సబలలు పైకిలేచారు కోపంగా.

సోనియాగాంధీగారి గురించి, తమ ప్రభుత్వం గొప్పదనం గురించి ఏదేదో చెప్పలనుకున్న సదరు ఎమ్మెల్యేకి కూడా కోపం వచ్చేసింది.నన్నే మాట్లాడనీకుండా ఆపేస్తారా? చూస్తా వీళ్ళసంగతి...అనుకున్నారు మనసులో. పైకి మాత్రం
' ప్రాసెస్ లో ఉందమ్మా..కొంతసేపు వెయిట్ చెయ్యాల...' మళ్ళీ వోదార్చారు...ఈసారి కాస్త కరుగ్గా..

' ఎప్పుడుసార్! డబ్బిచ్చేది? చెప్పిందే చెప్తావుంటారు..పని మాత్రం జరగదు ' ఆడోళ్ళు మళ్ళీలేచారు.

అరికాలిమంట నెత్తికెక్కింది మన ఎమ్మెల్యేగారికి.
' చూడండమ్మా! పెళ్ళయితానే బిడ్డపుట్టిపోవాలంటే అయితాదా? దానికి కొంచెం టైం పడ్తాది. తొమ్మిదినెల్లు మొయ్యాల కడుపులో..ఇంకొంతమందికి ఇంకా లేటవుతాది...వోపికుండాల...దేనికైనా...కూచ్చోండి ' మహిళలకు బాగా అర్తమయ్యేటట్లు చెప్పాననే ఆయన అనుకున్నారు.
' ఇక మీటింగు మొదలు పెడదాం...' అన్నారు.
ఆయన ఏం చెప్పారో అప్పటికి అర్థమైంది...ఆడోళ్ళందరికీ. అక్కడున్న మహిళా అధికారులకు కూడా..

తరువాత ఏమైందో చెప్పనవసరం లేదనుకుంటా...!
' మీటింగులో బూతులు మాట్లాడ్తావా? డబ్బుగురించి అడిగితే కడుపులో బిడ్డగురించి మాట్లాడ్తావా?? ' అని..ఒకటే రగడ.ఎమ్మెల్యే గారికి దిమ్మదిరిగి 'సారీ!' చెప్పేవరకు వాళ్ళుగాని వదిలిపెట్టుంటే వొట్టు.

'ఏందబ్బా! నేనేం బూతులు మాట్టాడ్నా?యాడన్నా స్కూలుకన్నా బోవల్ల...మాట్టాడేది నేర్చుకునేదానికి ' అందరితో వాపోతున్న ఎమ్మెల్యేకి ఇప్పటికీ అర్థంకావడం లేదు...తానేం నోరుజారాడో... :)

ఇంకో పెళ్ళాం కాడికి పోయినాడు సార్......!

2008-09-26T11:55:00.002+05:30

నేనప్పుడు జర్నలిస్టుని.

తిరుపతిలో ఆంధ్రజ్యోతి పత్రిక స్టాఫ్ రిపోర్టర్ గా పనిచేస్తున్నాను. మన నారా చంద్రబాబు నాయుడుగారు ముఖ్యమంత్రి.
చిత్తూరు జిల్లా లోని ఒక మారుమూల ప్రాంతంలో 'జన్మభూమి ' సభ ఏర్పాటు చేశారు. తంబళ్ళపల్లె నియోజకవర్గం లో అనుకుంటా . కవరేజి కోసం నేను కూడా ఆ ప్రాంతానికి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. ఏర్పాట్లు భారీగానే జరిగాయి.

కార్యక్రమంలో భాగంగా బడి మానేసిన పిల్లల్ని కూడా వేదిక సమీపంలో కూర్చోపెట్టారు.
బాబుగారు వచ్చారు. కార్యక్రమం ప్రారంభమైంది.
పన్నెండేళ్ళ చిన్నోడొకడ్ని వేదిక మీదకు పిలిచారు.

'నీ పేరేంటి ?' అడిగారు.
' మాధవయ్య ' చెప్పాడా చిన్నోడు.
' వెరీగుడ్. స్కూలుకు వెళ్తున్నావా ' మరోప్రశ్న.
' లేదు సా ' సమాధానం.
' ఏం? ఎందుకెళ్ళడం లేదు? ' బాబుగారికి కొద్దిగా కోపమొచ్చింది ఈసారి.
' పనికి పోతాండాను సా..'
' ఏం పనికి?' అధికారులను కాస్త కోపంగా చూస్తున్నారు సి.ఎం గారు.
' ఆవుల్తోలుకోని పోతాన్సా...కొండమిందికి. వచ్చినంక పాలు పిండి సెంటరులో పోస్తాను సా..' జనాలను, మొహం మీదకు వస్తున్న మీడియా కెమెరాలను చూస్తూ బెరుగ్గా సమాధానమిచ్చాడు .

' మీ అమ్మా నాన్న ఏం చేస్తారు? '
' మా నాయన ఏమీ చేయడు సా...మాయమ్మ వంట చేస్తుంది సా'

' నువ్వు పని మానేసి స్కూలుకు వెళ్ళాలి...సరేనా! ఏమయ్యా ఈ కుర్రాడిని స్కూలుకు పంపండి. వాళ్ళ పేరెంట్స్ తో మాట్లాడండి ' ఎం.ఇ.వో కు ఆదేశాలు జారీ చేశారు.
'ఇప్పటికి చాలాసార్లు మాట్లాడాం సార్ ..పని మానేసి బడికెళ్తే తిండెలా? అంటున్నాడు సార్ వీళ్ళ నాన్న' చెప్పాడు ఎం.ఇ.వో
' ఏం బాబూ నీకు చదువుకోవడం ఇష్టమేనా?' మరోసారి కుర్రాడ్ని రెట్టించారు బాబుగారు.
' ఇష్టమే సా..కానీ మా నాయిన తిడ్తాడు సా...'
' నేను మట్లాడ్తాను మీ నాన్నతో..ఏం పేరు మీ నాన్న పేరు ' దర్పంగా ప్రశ్నించారు.
' మహదేవయ్య సా '
' మహదేవయ్య ఒకసారి వేదిక మీదకు రావాలి..' పిలుస్తున్నారు నాయుడుగారు.

నాలుగైదు సార్లు పిలిచినా ఆయన వేదిక మీదకు రాలేదు. 'భయపడినట్టున్నాడు.తరువాత మీరు పిలిచి మాట్లాడండి ' అని జిల్లా కలెక్టర్ రావంత్ గారిని ఆదేశించారు సి.ఎం .

ఇదంతా వింటున్న మాధవయ్య...' మా నాయిన మీటింగుకు రాలెదు సా...' అని చెప్పాడు.
' అవునా..! ఊర్లోలేడా? ఎక్కడికెళ్ళాడు? ఇక్కడ ఇంతపెద్ద మీటింగు జరుగుతావుంటే..." నవ్వుతూ అడిగారు చంద్రబాబు.

' ఇంకో పెళ్ళాం కాడికి పోయినాడు సా..' నిజం చెప్పేశాడు కొన్ని వేలమంది జనం ముందు.

విన్నవెంటనే గతుక్కుమన్నా అందరితోపాటే గట్టిగా నవ్వేశారు మన చంద్రబాబు నాయుడు గారు. 'పిల్లవాడ్ని చదివించడం కంటే ఆయనకు ఇది ఇంపార్టెంటు..పనిచేసి పిల్లోడు సంపాదిస్తే వాళ్ళ నాయిన ఇంకో రెండు ఫ్యామిలీలు పెడ్తాడు. ఈ పిల్లోడ్ని రెసిడెన్షియల్ స్కూల్ లో చేర్పించండి....వెంటనే' సభను ముగించేశారు.

మరుసటిరోజు అన్ని పత్రికల్లోనూ మాధవయ్యే హీరో...
కానీ మనమెప్పుడు మారుదాం???

పేకముక్కలు-పిచ్చిఆకులు :)

2008-09-24T14:20:00.002+05:30

గవర్నమెంటు ముళ్ళచెట్ల గురించి విన్నారా మీరు?
వంటచెరుకు కోసం ప్రతి ఊళ్ళోనూ గవర్నమెంటు నాటించిందిలే ఒకప్పుడు.
పొయ్యిలో పెట్టుకోవడానికే కాదు...అమ్మానాన్నల తిట్లు,దెబ్బల నుంచి తప్పించుకోవడానికి కూడా ఈ చెట్లు పనికొస్తాయి.

సిటీల్లో పెరిగేవారికి ఇది కొత్తగా కనిపించొచ్చు. కానీ పల్లెల్లో పెరిగిన వాళ్ళకు ఈ చెట్టు గురించి, వాటి ఆకుల గురించి బాగానే తెలుసు. గవర్నమెంటు ముళ్ళచెట్టు చిగుళ్ళను కొంచెం తుంచి ...ఆడవాళ్ళయితే జుట్టులో, మగవాళ్ళయితే జేబులో పెట్టుకుంటే ఎలాంటి దూషణలూ, తన్నులూ దగ్గరకు రావని, కష్టాలన్నీ బైపాస్ లో వెళ్ళిపోతాయనీ చిన్నప్పుడు నాకు బాగా తెలుసు. చాలాసార్లు వర్కౌట్ అయ్యింది కూడా.

దొంగపనులు చేసినా, ఎక్కువగా నవ్వేసినా (ఎక్కువ నవ్వితే ఆరోగ్యానికి చాలా మంచిదని ఇప్పుడంటున్నారు కానీ, అప్పట్లో ఎంత ఎక్కువగా నవ్వితే తరువాత అంత ఎక్కువ ఏడుస్తారని అనేవారు) ఈ ఆకుల్నే ఆశ్రయించడం నాకు అలవాటు.

నేను మూడో తరగతిలో ఉన్నప్పుడనుకుంటా...ఈ సంఘటన జరిగింది.

మా నాన్న యమస్ట్రిక్టు...కోపమొస్తే బెల్టుతో వీపు చీరేసేవాడు. నాన్న కొలీగ్ ఒకాయన ఉండేవారు. నరసింగరావు అనుకుంటా ఆయన పేరు. ఆయనకు నలుగురు పిల్లలు. మేమూ అప్పుడప్పుడూ వాళ్ళింటికి వెళ్ళి ఆడుకునే వాళ్ళం.
ఆరోజు కూడా నేను, మా తమ్ముడు వాళ్ళింటికి వెళ్ళాం. వాళ్ళు మాకంటే పెద్దవాళ్ళు. మేము వెళ్ళేసరికి పేకాట ఆడుతున్నారు. కాసేపు వాళ్ళ పక్కనే కూర్చుని చూశాం. మా తమ్ముడు నాకంటే రెండేళ్ళు చిన్నవాడు. చిన్నప్పుడే ఏదేదో చేసేయాలనే టైపు. ఒక అన్న పక్కన కూర్చుని పేకముక్కలు ఎలా పట్టుకోవాలో ప్రాక్టీస్ మొదలుపెట్టాడు. పేకముక్కలు చేతిలో పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. మా ఖర్మ కాలి....అదే సమయానికి మా నాన్న మమ్మల్ని వెతుక్కుంటూ అక్కడికి వచ్చేశాడు.

వీధి గుమ్మం కర్టెన్ తీయగానే ఎదురుగా మేమిద్దరం...
ఇంటికి రమ్మని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు కానీ...ఆయన కళ్ళల్లో కోపం మాకు అర్థమైపోయింది.

ఇంటికి వెళ్ళాలి... వెళ్ళాలంటే భయం.
కళ్ళు మూసినా...తెరిచినా ఎదురుగా బెల్టే కనిపిస్తోంది.
ఇంటికి బయల్దేరాం...భయం భయంగా...
అప్పుడు...సడన్ గా నాకు గవర్నమెంటు చెట్టు గుర్తొచ్చేసింది. గబగబా రోడ్డు పక్కనే ఉన్న చెట్టు దగ్గరికి పోయి ఆకులు తెంపి కొంచెం నేను జడలో పెట్టుకున్నా...అప్పటికి సగం భయం తగ్గిపోయింది. ఇంకొంచెం బాబుకు(తమ్ముడికి) ఇచ్చా. ఎందుకని అడిగితే ఆకుల మహత్యాన్ని వివరించా..

ఇద్దరికీ ధైర్యం వచ్చేసింది...బోలెడంత.మనల్ని ఇంక ఎవరూ ఏమీ చేయలేరన్న ధీమా.
ఇంట్లోకి వెళ్ళాం..నాన్న కోపంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
'అప్పుడే కాయితాలు కావాల్సి వచ్చాయా మీకు?'....ఉరిమాడు.
ఆకులు పనిచేయడంలేదా!...ఇద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకున్నాం అనుమానంగా.
బిక్కుబిక్కు మంటూ నాన్నకల్లా చూశాం...

తరువాత జరిగింది చెప్పఖ్ఖరలేదనుకుంటా...
దుమ్ముదులిపేశాడు నాన్న...
నా జుట్టులోంచి...వాడి జేబులోంచి గవర్నమెంటు చెట్టు ఆకులు రాలి కింద పడేదాక.....:(

(ఎవరో ఏదో చెప్పారని జేబుల్లో,చెవుల్లో ఆకులు,పువ్వులు పెట్టుకోకండి.ఒకవేళ పెట్టుకున్నా ఇంకేచెట్టు ఆకుల్నైనా నమ్మండి కానీ గవర్నమెంటు చెట్లను మాత్రం నమ్మొద్దని మనవి. గవర్నమెంటు పథకాల్లాగే ఇవి కూడ ఒక్కోసారి అందరికీ వర్కవుట్ కావు.)

ఈ మౌనం...ఈ బిడియం...ఈ బ్లాగు :)

2008-09-23T14:13:00.003+05:30

నేను పరిచయం లేని వారితో ఎక్కువగా మాట్లాడనండీ...
పరిచయం ఉన్నా అభిప్రాయాలు కలవని వారితో మాటలు పెంచనండీ...
ఒకవేళ పొరపాటుగా స్నేహం చేసేసినా...తరువాత మెల్లగా దూరంగా వచ్చేస్తానండీ.

అలాగని నేను ఎక్కువగా మాట్లాడనని అనుకోవద్దు. మొదలుపెట్టేశానంటే అవతలి వాళ్ళు దండం పెట్టేవరకు నేను మాట్లాడ్డం ఆపనంటే నమ్మండి. ఒక్కోసారి పెట్టినా ఆగననుకోండి....అది వేరే విషయం.

నేను ఎంతలా మాట్లాడుతానో మీరో అంచనాకు రావాలంటే జరిగిన సంగతోటి వినాలి మీరు. చిత్తూరు తెలిసిన వాళ్ళకు కాణిపాకం, కాణిపాకం వెళ్ళేదారిలో వచ్చే క్రాస్ రోడ్డు తప్పకుండా తెలిసే ఉంటుంది. కొన్నేళ్ళ క్రితం నేను, నా తమ్ముడు కలిసి దేవుడి దర్శనానికి కాణిపాకం బయలుదేరాం.
క్రాస్ రోడ్డులో వెంటనే బస్ దొరకక పోవడంతో నడిచే గుడికి వెళ్ళిపోదామని మా తమ్ముడు ప్రపోజల్ పెట్టాడు. అక్కడినుంచి మూడు కిలోమీటర్లు వెళ్ళాలి. అప్పుడు నేను జర్నలిజంలో పి.జి చదువుతున్నా....వాడు ఇంజనీరింగ్ లో ఉన్నాడు. చాలా రోజులకు కలిశాం.

ఇద్దరూ నడవటం ప్రారంభించాం. 'చూపులు కలిసిన శుభవేళ ' సినిమాలోలా ...
నేను మాట్లాడుతూ...వాడు బిక్కమొహం వేసుకుని వింటూ...:)
గబగబా అడుగులు పడుతున్న కొద్దీ మాటల ప్రవాహంకూడా పెరుగుతూ...
అలా గుడికి చేరుకునే వరకు మాట్లాడుతూనే ఉన్నా...

ఇంటికి వచ్చాక నాకు, నా మాటలకు ఒక పెద్ద నమస్కారం పెట్టేశాడు.
అప్పటి వాడి మొహం తలుచుకున్నప్పుడల్లా నాకు ఆగకుండా నవ్వొచ్చేస్తుంది...
అయితే వాడికి మాత్రం అదో భయంకర అనుభవం. అందుకే ఎవరైనా మీ అక్క అస్సలు మాట్లాడదు అన్నప్పుడల్లా వాడికి టెన్షన్ వచ్చేస్తుంది.

ఇక పాయింట్ కు వచ్చేద్దాం...జర్నలిజం చదివే సమయానికే వాగుడుకాయనైన నేను...జర్నలిస్టుగా ఎనిమిదేళ్ళు పనిచేశాక ఇంకాస్త ముదిరిపోయాను. బయటివారే కాదు ఇంట్లోవాళ్ళు కూడా నా హోరుకు తట్టుకోలేక పోతున్నారు. 'చెవిలో జోరీగ ' అని మా ఆయన, 'న్యూస్ పేపర్ 'అని మా నాన్న పేర్లుకూడా పెట్టేశారు అదనంగా...

ఈ బాధల నుంచి తప్పించుకోవడానికి ఎవరో నాకు 'వాగడం మాని బ్లాగడం ప్రారంభించమని ' ఒక మంచి సలహా ఇచ్చారు. అందుకే బ్లాగుతున్నా ఇక్కడ. నా బ్లాగు చదివి నన్ను సంప్రదించడం మీ ఆరోగ్యానికి మరీ ముఖ్యంగా మీ సౌండ్ సిస్టం కు మంచిది కాదన్న హెచ్చరిక కూడా ఇందులో ఇమిడి ఉంది. గమనించగలరు.

బ్లాగులో ముందుగా కవితలు, కథలు రాయాలనుకున్నా...కథల్లో కొన్ని వాస్తవ సంఘటనలు చెప్పాలనుకున్నా...అయితే నా మిత్రులు కూడా ఈ బ్లాగు చదివే అవకాశం ఉందన్న కారణంతో, పళ్ళురాల్తాయన్న భయంతో వాటిని విరమించుకున్నా.

నా చిన్ననాటి సంగతులతో ప్రస్తుతం ఈ బ్లాగును నింపుతా...నా చిన్ననాటి సంగతులన్నీ మీరూ చదువుతూ నాతో కలిసి నడవండి.

SHAME ON US

2008-09-23T10:43:00.004+05:30

INDIAN NATIONAL FLAG burnt in Kashmir .

India is the only country where people dare to burn the National Flag.

shame on us...

shame on the union government...

shame on the media ... it never shows such pictures.

నేనో మహాసముద్రాన్ని చూశాను

2008-09-08T10:56:00.005+05:30

నేనో మహాసముద్రాన్ని చూశాను.
జన సముద్రం...
ఒక వ్యక్తి కోసం ...
ఆయనిచ్చిన పిలుపు కోసం...ఆ మహాసముద్రం తిరుపతికి తరలివచ్చింది.
అభిమాన సముద్రమది.
కెరటాలు, ఘోష కూడా విన్నాను.
నటుడిగా ఆయనంటే ఉన్న అభిమానం, చరిత్రలో చిరస్థాయిగా మిగలనున్న ఓ అద్భుత ఘటన ను ప్రత్యక్షంగా చూడాలన్న తపన, జర్నలిస్టు హృదయం నేనా సముద్రాన్ని చూడటానికి దోహదపడ్డాయి. సమావేశం ప్రారంభం నుంచే తొక్కిసలాట...
ఎంతమంది వూపిరాడక ప్రాణాలొదిలేస్తారోనన్న ఆదుర్దా..
మండుటెండలో గొంతు తడుపుకుందామన్నా గుక్కెడు నీళ్ళు దొరకని పరిస్థితి...
అందరిలో అభిమాన దాహం...
మహాసంకల్ప ప్రాంగణంలో ఏర్పాటు చేసిన డిజిటల్ తెరపై ఆయన కనిపిస్తే చాలు....
అభిమాన వెల్లువ...
ఆనంద హేల...
కెరటాల్లా ముందుకు దూసుకొస్తున్న జనసంద్రం...
భయంతో పాటూ...సంభ్రమాశ్చర్యాలు ఏకకాలంలో
చిట్టచివరకు నిరీక్షణ ముగిసింది...
తెల్లని చొక్కాతో...
చెరగని చిరునవ్వుతో 'చిరంజీవి ' వేదిక మీదకు వచ్చారు.
తనను హృదయం నిండుగా నింపుకున్న అభిమానులను గుండెకు హత్తుకోవాలన్న తపన ఆయనలో...
రెండు చేతులూ చాస్తూ వేదికపైకి వచ్చిన 'చిరంజీవి ' ని చూసిన జనం ఒక్కసారిగా అదుపు తప్పారు. బారికేడ్లు విరిగిపోయాయి.

ఆనందంతో జనసంద్రం మరోసారి పొంగింది. వేదిక పదడుగుల ఎత్తుంది. మాకూ, వేదికకూ మూడడుగుల దూరం. మా వెనక ఉన్న జనం ఒక పెద్దకెరటంలా ఎగసిపడుతోంది. అక్కడే ఉంటే ప్రాణాలకు ప్రమాదమనిపించింది.

చిరంజీవి కళ్ళలో ఉద్వేగాన్ని, ఆనందాన్ని చూస్తూ, పోలీసుల లాటీఛార్జ్ నుంచి తప్పించుకుంటూ వేదిక కింద దూరి సభ వెలుపలకి చేరుకున్నా...అతికష్టం మీద.

వేదిక వెనుక...

గాయపడి, అంబులెన్సుల కోసం ఎదురుచూస్తున్న అభిమానులు..,

అక్కడక్కడా జనాలను చితకబాదుతున్న పోలీసులు...,

అభిమాన నటుడ్ని అతిదగ్గరగా చూడాలన్న కోరికతో వచ్చి...ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి వేదిక వెనక్కు చేరిన వికలాంగులు...,

తాగడానికి మంచినీరు కూడా దొరకక సొమ్మసిల్లిన మహిళలు...

వారిని చూస్తూ అక్కడినుండి ప్రాంగణం మధ్యకు చేరుకున్నా....ఇంకో ఇద్దరు జర్నలిస్టు మిత్రులతో కలిసి.

చిరంజీవి వేదిక మీద పార్టీ విధి విధానాలను ప్రకటిస్తున్నారు.

శ్రీకాకుళం జిల్లా నుంచి వచ్చిన ఒక వీరాభిమాని మా వద్దకు వచ్చాడు. 'చిరంజీవికి ఆంజనేయస్వామి అంటే ఎంత నమ్మకమో మీకు తెలుసా? అందుకే ఆయన పార్టీ ప్రకటించడాన్ని చూసి, ఆశీర్వదించడానికి నేరుగా ఆంజనేయస్వామే వచ్చినట్టుంది...ఒక్కసారి ఆకాశంలో చూడండి ' అన్నాడు మాతో.
మేఘాలతో సూర్యుడాడే సయ్యాట....అందమైన చిత్రంలా....
ఆయనలా అనుకోవడం పొరపాటుకాదు...చిరంజీవిపై ఆయనకున్న అబిమానం.

తోడు

2008-02-20T11:02:00.000+05:30

పెదవులు దాటని మాటలు
కాలంతో పాటే కరిగాయి
నీ వీడ్కోలుతో కన్నీరయ్యాయి

గుండెపై గురుతుల గుర్తింపే
ఇక వొంటరి హృదయానికి తోడు

ప్రేమ మారిందా??

2008-02-19T17:23:00.001+05:30

ప్రేమించే ఒక్క హృదయం కోసం
ఎన్నో ఎదురు చూపులు నాడు
నీ వాలుచూపు కోసం
ఎన్నో హృదయాల తపన నేడు
నువ్వు మారావా?
ప్రేమ మారిందా??

చినుకు బాధ

2008-02-19T16:51:00.003+05:30

నేను నేలరాలితే
ఎంత ఆనందం నీకు
కింద పడాలంటే
అంత వేదన నాకు
*****
కన్నీళ్ళు తొక్కిపట్టి
ప్రియ సఖుడి కౌగిలి వీడి
వస్తున్నా నేస్తం
నీ తనువు తడపడం కోసం
*****
నా విరహం నీ కడుపు పండిస్తే
నా బాధ నీ దాహం తీరిస్తే
నా ప్రేమను ఎన్నాళ్ళయినా ధారపోస్తా
నీ ఎదురుచూపుకు నే దాసోహమవుతా
*****

NWMI statement on the Taslima attack

2007-11-21T11:03:00.000+05:30

NWMI statement on the Taslima attack

The Network of Women in Media, India (NWMI) strongly condemns the recent violent attack on Bangladeshi writer, Taslima Nasreen, in Hyderabad. The attack highlights the security concerns that writers in general and women writers in particular face from fundamentalist forces of all hues.

This attack was clearly politically motivated - dramatically executed by politicians masquerading as guardian angels of a religion, in the full glare ofmedia attention, at a time when the Greater Hyderabad Municipal Corporation elections are imminent. The law-makers were clearly law-breakers in this instance.

We believe it is also significant, in this context, that the mob led by the MLAs barged into and violently disrupted an event at the Press Club. We salute thejournalists present who risked harm to themselves to protect Ms. Nasreen and commend the immediate protests registered by local journalists' organisations.

By attacking a woman and a champion of women's rights at a quiet book release function, the fundamentalists have drawn attention to themselves in an ugly and desperate manner. The perpetrators are at large now - having got bail after a token arrest - and are possibly enjoying the media coverage they arereceiving.

Unfortunately, this brand of politics has become all too common in India today. Both the media and the creative fields are increasingly under attack from theforces of intolerance and bigotry. The vandalism perpetrated at the Faculty of Fine Arts of the M.S. University in Baroda, the arson committed at theoffices of Dinakaran and Sun TV in Madurai, etc., are other recent examples of this alarming trend.

The NWMI deplores all such anti-democratic activities and demands that the laws of the land be applied to the perpetrators of what are, very clearly, criminal acts. No one should be above the law and political considerations should not come in the way of prosecuting crime whoever the accused may be.

On behalf of the NWMI,

Ammu Joseph
R Akhileshwari
Charumathi supraja
Freny Manecksha
Jyoti Punwani
Kalpana Sharma
Lalitha Iyer
Majira Sarkar
Papudesi Jhansi
Ranjita Biswas
Rina Mukherji
Rajashri Dasgupta
Soumi Das
Sonal Kellogg
Surekha Sule
Satyavati Kondaveeti

http://www.nwmindia.org/News/Round_up/Taslima_attack.htm

mind blowing poetry by my friend

2007-10-22T15:58:00.000+05:30

నీ అందం అదిరింది...
నా మనసు బెదిరింది...

దేవుడా...
ఇంక యేమి జరుగుతుంది!!!

(ఒక పెళ్ళి కాని ప్రసాదు నా పైన రాసిన కవిత ఇది)

Ray of Hope

2007-10-15T15:37:00.000+05:30

A new ray of hope
The life of forgiving

Living in present
Leaving the past

New feel of acceptance
And a new life

For me it comes
only when I say you

"IAM SO SORRY.
for hating you
for hurting you".

Let us expect
Blooming flowers
From the continuous tears of broken heart

Let us erase the
Darkness and dramas
From the immature minds

JHANSI PAPUDESI

2007-08-13T11:13:00.000+05:30

తొలకరి

2007-08-13T11:07:00.000+05:30

తొలకరి పరిమళం
ప్రియతమా...!
నీ జ్ఞాపకం

మనసు గాయం

2007-07-30T16:59:00.000+05:30

ఏడేళ్ళ మనసు గాయం
మళ్ళీ రేగింది

మదిశిలాజం పగిలి
కన్నీటి కొలనైంది

అనుభవాల ఆనందం
మరువలేని విషాదం

నా గుండె లయవు నీవే!

2007-07-13T16:11:00.000+05:30

నీ వక్షంపై సూత్రం నేనైతే
నా గుండె లయవు నీవై...

మనసు పొరల్లో దాగిన ప్రేమపాట
వొంటరి తనంలో బయటకొస్తుంది

పాట శృతి తప్పినా...సఖా!
నా గుండె లయవు నీవే సుమా!

ఎద మువ్వ

2007-07-05T17:01:00.000+05:30

ప్రేమలో పురుడు పోసుకున్న

నా హృదయం

ఆర్దృతతో నీవైపు పరుగులు తీస్తోంది

కాలి అందెలు ఘల్లుమన్నట్టే

ప్రతిక్షణం

ఎద మువ్వ ఝల్లుమంటొంది

నీవులేని ఈ క్షణాన

జ్ఞాపకాల జలకాలాటల్లో

యుగమొక క్షణం - క్షణమే యుగం

విరాగిని

2007-06-24T20:19:00.000+05:30

నేనో మౌన విరాగిని
ఆలోచనల హోరులోగమ్య మెరుగని బైరాగిని
చుట్టూ ఎందరున్నా ఎప్పటికీ...వొంటరి హృదయాన్ని

వర్షం

2007-06-24T19:59:00.000+05:30

వర్షం సాకుతో...
నేలలో కరిగిపోతుంటాడు
నింగెంత గడుసువాడో కదా!

మెరుపై మెరుస్తాడు
ఉరుమై ఉరుముతాడు

ప్రేమగా భువిలో కలిసి
ఆమె కడుపు పండిస్తాడు

ప్రియతమా!

2007-06-24T19:57:00.000+05:30

ఉదయారుణ కిరణాల్లో వేడినై
కోయిల కంఠంలో మాధుర్యాన్నై

సుగంధ పరిమళ మల్లియనై
చంద్రుని చల్లని వెన్నెలనై

మలయమారుతంగా మారి
నీవైపు వీయాలని ఉంది

మోహావేశంతో నిన్నల్లుకోవాలనుంది
ప్రియతమా...రానామరి!

ప్రేమ

2007-06-24T19:43:00.000+05:30

నీ ప్రేమతో..
మూగవోయిన ఎద మాట నేర్చింది
అలసిన మనసు సేదతీరింది

నీ ఎడబాటుతో..
మాటలాడిన గొంతు మూగబోయింది
సేదతీరిన మనసు సొమ్మసిల్లింది

ప్రకృతి

2007-06-19T11:39:00.000+05:30

చంద్రుడి మోహావేశంలో
తడిసి ముద్దవుతూ...
వెన్నెల మైదానంలో
ఒంటరిగా నేను...

వర్షిస్తున్న మేఘుడి కింద
కరిగి కన్నీరవుతూ...
పచ్చటి పైరులో
ప్రకృతి కాంతలా నేను...

వెచ్చటి సూరీడు పంపిన
కిరణాల కౌగిలింతల్లో...
మండే గుండెలతో
జ్వలిస్తూ నేను...

Tale of a Caregiver...

2006-12-27T16:06:00.000+05:30

Pursuit of a purpose makes life easy to live, even when the odds are against us. For an adolescent girl who is "advised" to look ou for an RMP(Registered Medical Practioner) to secretly "get rid" of her HIV positive father with a lethal injection, a paradigm shift from conspirator to caregiver is not easy. It calls for leonine courage, supreme confidence and superhuman patience. B.Saroja, a 17 year old girl from Tirupathi, has these qualities and more.

"My father died of AIDS. I was with him all through the harrowing days before his death. my mother used to go away work. At that point, I did not know the implications of my role as a caregiver to an AIDS patient. I never knew the risks I was taking as a dutiful daughter. I was then totally unaware of the precautions to be taken while attending on an AIDS patient. As a result, I also tested HIV positive. People still think that I must have had a pre-marital relationship with some man. The Doctor who tested me asked me the same question. How can they come to such a heartless conclusion?"...... asks Saroja.

2006-12-27T15:46:00.000+05:30